گرفتند، بردند او را
به زندان، به زنجیر بستند.
                               گفتیم:« بازی‌ست»!
به زیر شکنجه،
کشیدند ده ناخن از دست و ده ناخن از پاش
و انگشت هایش، یکایک، شکستند.

     گفتیم:« بازی‌ست»! 
به تحقیر و تعزیر،
سراپای او را به شلاق خستند.

    گفتیم:« بازی‌ست!

خود، ایشان علم کرده‌اندش...... برای به خدمت گرفتن به روز مباداست ...... که می‌پرورندش»...... سرانجام، ...... جوان را ...... به مقراض جهل و جنون..... رشته‌ی زندگانی گسستند، ....و بر کُشته‌اش کرکسان شریعت نشستند...... بدین‌سان، رسیدیم .....در این پهنه‌ی جنگِ هر روزه‌ی ننگ با نام ....... به پایانِ بازی...... و ماییم اینک ..... در این‌جا پریشیده انبوهی از شرمساران .... فرومانده در ژرفه‌ی چاهِ کژ باوری‌ها و کژداوری‌ها...... و آنک، در آنجاست...... او،..... راست قامت‌تر از سرو...... بالنده بر قله‌ی سرفرازی..... «شهید»‌اش مخوانید:...... شهید ار نظر بآسمان در خدا می کند،....... و از خاک و از مردمِ خویش خود را جدا می کند..... کراماتِ او، چون مقاماتش، ارزانی‌ی فوجِ ارزانیان باد:...... به راه خدا گر کسی کشته آمد...... و یا کشت.... یکی جان فروش است یا جانی است او، ......و پست و پلید است و زشت است:...... که او، گر فدا می کند جانی از خویش یا دیگری.... در تمنای باغ بهشت است.... و ما را نه جز نفرت از جان فروشان و از جانیان باد...به خون خفتگانِ رهِ حق و آزادی ی مردمان دیگرند:
دلیرانِ انسان گرایی چو  و سعید حبیبی... 
و از هر شماری که پنداری افزون ترند. 
درودِ همه مردمان در درازای تاریخ ........برایشان و بر همرهان و به هم آرمانان شان باد.
پ.ن:خبر خودکشی یکی از بازداشت شدگان و فعال چپگرا، در زندان اوین{+}
پ.ن:شعر از اسماعیل خویی{+}
پ.ن:اعتصاب غذا در دانشگاه علوم اجتماعی تهران{+}
پ.ن:امضای فراخوان کمیته ی پیجوی آزادی دانشجویان دربند توسط بیش از 2000 نفر{+}
پ.ن:امروز تو وبگردی هایم به یک وبلاگ جالب برخوردم که در قسمت معارفه خودش این متن رو نوشته بود: من سامرند صالحی فرزند بزرگ محمود صالحی هستم . در آستانه برگزاری اول ماه مه امسال (1386)، ماموران اطلاعاتی با کلک و ریا، به محل کار پدرم رفته و در یک دادگاهی ناعادلانه بدون اطلاع و حضور وکیلش حکم او را به طور شفاهی خوانده و او را روانه زندان کردند. پدرم یک فعال کارگری است، او را به خاطر دفاع از ابتدایی‌ترین حقوق خود و همطبقه‌ایهایش، زندانی کرده‌اند. اگر چه پدرم یکی از کلیه‌هایش را از دست داده و کلیه دیگرش به سختی کار میکند اما مقامات زندان به او اجازه نمیدهند تا به پزشک معالج مراجعه کند. پدرم دارد با مرگ تدریجی دست و پنجه نرم میکند. من این وبلاگ را به خاطر دفاع از سنتهای مبارزاتی پدرم و در حمایت از او ساخته‌ام. دست همه کسانیکه برای آزادی پدرم میکوشند را به گرمی میفشارم.{+}
پ.ن:٢٨ دسامبر را به روز جهانی اعتراض به دستگیری دانشجویان در ایران تبدیل خواهیم کرد!{+}

      
ای دوست می خواهی به من دهی خانه ات را در برابر اسب ام

آینه ات را در برابر زین و برگم ؛ قبایت را در برابر خنجرم ؟

من اینچنین غرقه بخون از گردنه های ........ باز می آیم .

پسرم ! اگر از خود اختیاری میداشتم سودائی اینچنین را می پذیرفتم ؛

اما دیگر من نه منم ، و خانه ام دیگر از آن من نیست .

ای دوست ؛ هوای آن به سرم بود که به آرامی در بستری بمیرم

بر تختی با فنرهای فولاد و در میان ملافه های کتان .

         این زخم را می بینی که سینه مرا تا گلوگاه بردریده؟

سیصد سوری قهوه رنگ می بینم که پیراهن سفیدت را شکوفان کرده است

و شال کمرت بوی خون تو را گرفته !

لیکن دیگر من نه منم ، و خانه ام دیگر از آن من نیست !

دستِ کم بگذارید به بالا برآیم . بر این نرده های بلند .

بگذاریدم ..........

بر نرده های ماه که آب از آن آبشاروار به زیر می غلطد .

یاران دوگانه به فراز بر شدند . به جانب نرده های بلند .

ردی از خون بر خاک نهادند !

  ردی از اشک بر خاک نهادند !

اقدام متحد          کارزار پشتیبانی از دانشجویان چپ و آزادی خواه سراسر ایران
                             (به دفاع از دانشجویان چپ و آزادی خواه برخیزیم!)

پ.ن: سعید حبیبی ، انوشه آزادفر،مهدی گرایلو،الناز جمشیدی، احسان آزادفر، بهروز کريمي زاده و دیگر فعالین دانشجویی را آزاد کنید.. زندانی سیاسی آزاد باید گردد
خبر فوری: یاسر پیر حیاتی ، پریسا نصر آبادی ، محسن غمین ، بابک پاشا جاوید ، بهزاد موسوی و ... ( این اسامی در حال تکمیل شدن می باشد ). در تماس با این رفقا به آنان تاکید شده است که اگر تا ساعت 13 امروز خود را به وزارت اطلاعات معرفی نکنند بازداشت خواهند شد.

ساده است نوازش سگی ولگرد
شاهد آن بودن که زیر غلتکی می رود و گفتن که سگ من نبود
ساده است ستایش گلی
چیدنش
و از یاد بردن که گلدان را باید آب داد
ساده است بهره جویی از انسانی
دوست داشتنش
بی احساس عشقی
او را به خود نهادن و گفتن که دیگر نمی شناسمش
ساده است لغزش های خود را شناختن
با دیگران زیستن , به حساب ایشان و گفتن که من این چنینم
ساده است که چگونه می زییم
آری
زیستن
سخت ساده است
و پیچیده نیز هم

در شرايط سخت و بحراني امروز كه خطر جنگ روز بروز بيشتر مي شود و جريان هاي سياسي درون ايران بجاي تاثير گذاشتن بروي افكار عمومي و بالا بردن آگاهي عمومي جامعه و پرنگ كردن نقش خود در جنبشهاي مردمي، بيشتر تلاش خويش را براي حفظ بقاء سياسي خود مي كنند و در مرحله ي بحث هاي تئوريك گير كرده اند و مدام در حال نسبت دادن اين تجمع اعتراضي به گروه خود يا فلان زنداني سياسي ۲ بار در دفتر سازمان ما آمده و ۳ بار با بچه هاي حزب ما نهار خورده پس جبهه ي ما زنداني سياسي دارد و شما نه. سياسيون خارج هم كه تكليفشون مشخص است .۲ ساعت به تلويزون هاي لس آنجلسي نگاه كنيد متوجه ي باقي قضايا مي شويد پس توضيح واضحات نمي كنم. خلاصه اين كه ابر و خورشيد و فلك دست به دست هم داده اند تا اپوزسيون دولت ايران را در يك منجلاب بي انتها فرو ببرند و تا به امروز هم هيچ كس پيدا نشده تا بتواند از اين باتلاق بيرون بيايد. و در رابطه با موضوع پيش رو هم باز دچار تكرار مكررات شده اند و گاه و بيگاه موضع جديدي مي گيرند كه آن هم نتيجه نمي دهد .. موضوع جديدي پيش آمده كه مربوط به انتخابات پيش رو مي شود. سخن كوتاه مي كنم تا نگاهي اجمالي به موضع گيري هاي كه ديده ام، بكنيم.
اندر احوالات اپوزسيون ضد جنگ
ملي گراياني كه جنگ را از ديد ناسيونال خود مي بينند. اين گروه اعتقاد دارند حفظ تماميت عرضي در وحله ي اول قرار دارد و منافع ملي.. اين گروه از ملي گرايان حاضر به پرداخت هزينه سنگين براي اين آرمان خود هستند و ديگر ناسيونال هاي محافظه كار را ناسيوناليسم ارزان خطاب مي كنند كه با گفتن درود به جاي سلام يا سپاسگذارم، شوربختانه و غيره. حس وطن دوستي خود را ارضا مي كنند و حاضر به پرداخت هزينه ي سنگين تري نيستند.در انتها اين طيف ناسيونال راديكال راهي جز پيوستن به صف جمهوري اسلامي ندارند.
گروهي ديگر دچار بيماري اسكيزفرني هستند و چيزهاي مي بينند كه ديگران نمي بينند و الترناتو هاي خود را بروي آن توهمات انتخاب مي كنند. اين طيف شعار زيبايي جنبش هاي مدني را مي دهند و مي گويند : مگر تجمعات اعتراضي روزانه ي مردم را نمي بينيد؟ ما بايد روي اينان سرمايه گذاري كنيم. اين گروه از سياسيون ساده ترين گزينه را انتخاب كردند.. دغدغه آنان اين است كه در اين بين موضعي را بگيرند تادر آينده اگر جنگي رخ داد، بتوانند سر بلند به نسل بعد بگويند ما در آن شرايط حساس پاكيزه ترين راه را انتخاب كرديم. بقول مهرداد درويش پور مي خواهند بازنده ي رو سفيد اين بازي مرگ باشند. برايشان فرقي نمي كند چون منافع شخصي اين طبقه به خطر نمي افتد و هر بلاي كه سر ايران بيايد باز حقوق سوسيال بيكاري رو از كشور هاي اروپاي مي گيرند. اين طيف هم در نهايت بها دادن به جنبش هاي مردمي دست به دامن آمريكا مي شوند و درخواست پول براي حمايت از جنبش هاي گلچين شده مي كنند..
راستش را بخواهيد اين اپوزسيون دولت تا بحال هر چه كردند و هر چه گفتند راه به هيچ جا نبرده است. نهايت تلاش آنان بيشتر در خارج كشور نتيجه داده و آن هم روي افكار عمومي مردم آن كشورها .. كه در آخر موفق شدند به مردم آن كشور ها حالي كنند كه بين مردم ايران و دولت ايران تمايز هاي زيادي وجود دارد. و بيشتر وقت خود را بر سر قطب ديگر دعوا گذاشته اند در حالي كه از قطب ديگر اين دعوا غافل شده اند و هر پيامدي را با همان نسخه هاي 28 ساله مي پيچند. به راستي جريان بنيادگرايي حاكم امروز ايران نتيجه ي همين موضع گيري هاي ساده لوحانه ي هموطنان است. براي انتخابات رياست جمهوري شعار بي خطر تحريم را دادند و ما هم در خانه نشستيم و به هخا و ايمان فروتن و بهارلو ها نگاه كرديم و گفتن و ما باور كرديم كه اگر شركت نكنيم رژيم مشرويط خود را از دست مي دهد. اين مشرويط را از دست كه نداد هيچ همان نيم بند آزادي دل خوش كننده را هم از دست داديم.ولي امروز شرايط كشور با ديروز فرق مي كنند و ما از ترس اين كه فردا در وبلاگستان ما را اكثريتي يا توده ي خطاب كنند، دوباره شعار تحريم را بدهيم. امروز بايد بدنبال جرياني رفت يا جرياني را بوجود آورد كه قطب مخالف بنياد گرايان رژيم باشد و مرام سياست خارجيش با مرام و روش احمدي نژادها 180 درجه فرق داشته باشد.. عابد توانچه راحل جالبي را پيشنهاد كرده كه شايد در يك نگاه خيلي رمانتيك بنظر بيايد ولي باز راه حل جديد است. امروز ديگر فلسفه ي مشقي كه نوشته نشده پس غلطي هم ندارد جوابگو نيست بلكه با اين كناره گيري از سياست هاي درون كشور و با صرف دادن شعار ما اين رژيم را به هيچ شكلي قبول نداريم، خود را به نسل آينده و جنگ زده، پاسخ گويي شرمسار بايد دانست. در اين شرايط بحراني احتياج به افرادي آگاه و خوش نام هست كه ضمن شجاعت، ترسي هم از خود زني سياسي نداشته باشد.احتياج به نيروهاي باز دارنده وجود دارد كه جلوي اين گونه سياست هاي خارجي را بگيرد.
شما كدام راه حل را انتخاب مي كنيد؟
پ.ن: لینک این مطلب در بالاترین{+}