تنها آنکه بزرگترين جا را به خود اختصاص نمي دهد
از شادي لبخند بهره مي تواند داشت
آنکه جاي کافي براي ديگران دارد صميمانه مي تواند با ديگران
بخندد، با ديگران بگريد
پ.ن:سه شعر خوب از پیمان فاضلی برای سرباز {+}
پ.ن:سینما _ نوستالژی{+}

                         
ابرهای سفید در آسمان آبی شناورند، بر سبزه زاری سایه افکنده اند که زمین را سراسر پوشانده است و گاوهایی که می چرند و از چشمانشان آرامشی ژرف می تراود.هیچ معلوم نیست کدام گوشه دنیاست و در پایین کودکی که سوار بر اسبی چوبین به افق می نگرد و گونه چپش نمایان است و در چشمانش شبه لبخندی مبهم دیده می شود. این نقاشی را در روزنامه دیده بود و چندین سال آن تکه بریده شده از روزنامه را با احتیاط نگهداری کرده بود. دو روز با قطار راه بود. بلیط درجه دو گرفته بود. در تمام طول سفر به تکه روزنامه و نقاشی نگاه می کرد به سبزه زار به کودک و گاوها و افق ها خیره شده بود. کودک به افق می نگریست که به زمین چسبیده و آن را از هر سو در میان گرفته است. وای چه زندان بیکرانی است. این اسب چوبی در این جا چه می کند؟ چرا گاوها چنین سرشار از آرامش اند؟ ۳۰ سال با این نقاشی زندگی می کرد و روستایی تغییر کرده خود را این چنین می پنداشت...
با شنیدن صدایی سوت قطار به خود آمد.. مردی بر در واگن نمایان شد و فریاد زد: ایستگاه چهار شیر پنچ دقیقه توقف. ساختمان عظیم و نو ساز راه آهن را با تعجب پشت سر گذاشت.هیچ کس به پیشوازش نرفته بود. تنها با ساکی که بر دوش داشت وارد خیابان جلوی ایستگاه شد
پسرکی با موهای تیز تیز با سرعت به جلو آمد و گفت: تاکسی دربست؟ پژو کولر دار !!
مرد خندید و سوار شد.در راه نسل خود و نسل جدید را مقایسه می کرد. در ذهنش بیاد هم نسلان آرمان گرایی خود بود که حاضر بودند برای تحقق آرمان های خود قید خانه و خانواده را بزند و از خود می پرسید آیا این نسل چنین مسایلی را متوجه می شود؟ از این مقایسه کردن ها احساس رضایت می کرد و لبخندی بر لبانش بود که ناگهان راننده جوان گفت: چون در روزگار ما وحی و الهام در کار نیست، امثال تو چاره ای جز گدایی ندارید.گدایی در شب و روز، در مطالعه بیهوده و سرودن شعرهای بیحاصل.
مرد گفت:با من هستی؟چه کسی گدایی می کند؟
هم نسلان شما. روشنفکران سابق که در جوانی آرمانگرا و پرشور هستند، در میانسالی نومید و محافظه کار می شوند و اگر زنده بمانند در پیری گرفتار عذاب وجدان می شوند و به حکمت و عرفان روی می آورند.مرد با تعجب به پسرک نگاه کرد. پسرک توانسته بود ذهن مرد را بخواند. قبل از اینکه مرد به زندان برود، تنها افراد یک خانواده می توانستند این کار را بکنند ولی در زندان شنیده بود که همه افراد این خانواده را اعدام کردند. آیا هنوز خانواده "خوزه آرکادیو بوئندیا" وجود داشتن؟ همین سوال را از راننده پرسید ولی او اظهار بی اطلاعی از چنین واقعی را کرد. مرد از روی کنجکاوی از پسرک خواست که او را به محله "ماکوندو" ببرد. مرد سر تقاطع شهید سردار سید" آئورلیانو بوئندیا" پیاده شد تا باقی راه را پیاده برود.قدم زنان وارد محله ی دوران کودکی خود شد. با تعجب به برج ها و آپارتمان ها نگاه می کرد و در دلش از دولت برای این همه آبادانی و پیشرفت تشکر می کرد.
دیگر آن روستای قدیمی وجود نداشت. جهاد سازندگی برای آنان جاده آسفالته کشیده بود. تجار برای آسان کردن کار خود برای روستا فرودگاه هم ساخته بودند. ولی دیگر در انحصار تجار نبود و توریست ها و مسافران زیادی از آن استفاده می کردند.در گذشته خربزه بزرگترین محصول روستا محسوب می شد ولی امروز زمینی برای کشاورزی نمانده بود و مردم دومین کلان شهر کشور محصولات طبیعی را از نقاط دیگر وارد می کردند. همه ی زمین های کشاورزی به اتوبان های بزرگ، بانک های بین المللی، کارخانه ها و برج ها تبدیل شده بود.شهر جدید با تصویری که مرد 30 سال در ذهنش از روستای تغییر کرده خود داشت 180 درجه تفاوت داشت.. دیوارهای عظیم با پنجره های متعدد که تنها نمای بیرونی آپارتمان ها بودند.در پایین یکی از همین ساختمانها پسر جوانی مشغول خالی کردن صندوق های میوه از پشت یک وانت به داخل یک مغازه بود که توجه مرد را به خودش جلب کرد.صبح زود قبل از اینکه سکنه ساختمان بیدار شن و با ماشینها به سر کار برن,پسر جوان از میدان تره بار میوه می خرید و به مغازه میوه فروشی خود می آورد. مرد به جلو رفت و یک خربزه از میان انبوهی از خربزه های کنار پیاده رو برداشت, پسر از داخل مغازه فریاد زد ؛ اینجا چیزی برای گدایان وجود ندارد اگر فقیر هستی آدرس را اشتباهی آمدی,مرد با تعجب رو به پسر کرد و گفت:در این چند ساعتی که به این شهر جدید پا گذاشتم مرا گدا خطاب کردند من نه گدا هستم و نه فقیر. پسر با خنده گفت:گدایی اسطوره ای از یک نسل است که آرمانهای بلندشان جایشان را به آپارتمانهای بلند داده. گدا تعارض درونی روشنفکران سابق است که آرمانهای دوره جوانی خود را به دید تمسخر می نگرند و هر نسل انقلابی که در آینده بوجود بیاید را کم عقل خطاب می کنند
مرد گفت: نسل انقلابی؟ کجا هستند؟ من در این سی سال که در زندان بودم چرا اسمشان را نشنیده ام؟ پسر گفت: این هم یک مشکل دیگر، چون دوران جوانی خود را نهایت انقلابی بودن خود می دانستید هر نسلی که با آن رفتارها تفاوت داشته باشد و خود را انقلابی بنامد مورد تمسخر قرار می گیرد و حتی حاضر نیستید آنها را در زندان به عنوان انقلابی ببینید. مرد به خود آمد و دید بدون آنکه حتی اسم پسر را هم بداند با او وارد بحثی شده که انگار سی سال همدیگر را می شناسند . به پسر گفت: حتما تو از خانواده ... پسر حرفش را قطع کرد و گفت: نه آقا در "ماکوندو" تاریخ تکرار می شود. مرد هم گفت: بله حتما" دوباره نسل ما تراژدی بود و شما کمدی؟ پسر میوه فروش در حالیکه خربزه قاچ شده را به طرف مرد گرفته بود و تعارف می کرد گفت: نه, در "ماکوندو" تاریخ بیشتر از دو بار تکرار میشود. سالهاست که هیچ برگ جدیدی به کتاب تاریخ این شهر اضافه نشده. مرد سراغ معشوقه قدیمی اش را از پسر گرفت و پسر گفت که چنین اسمی به گوشم نخورده. در اینجا زندگی نمیکنه. شاید قبل از تولد من از طریق کردستان فرار کرده یا شاید هم اعدام شده باشه,اگر آمار دقیق تری می خواهی به جنوب "ماکوندو" برو , منطقه ای به اسم خاوران است . در آنجا سراغ یک پیرزن با چشمهای سفید را بگیر. مرد گفت: یک پیرزن کور؟ پسر گفت: آره سالها چشم به در دوخته بود تا پسرش به خونه برگرده ولی برنگشت و سالها بعد از کور شدنش خبر دادند که پسرش تو ی یک گور دسته جمعی در خاوران خاک شده. بعضی ها پیرزن رو دیدن که روی گورها راه میره و دست یک شبح مشبک رو گرفته و از شبح راجع به شماره زندانش می پرسه و شبح مشبک با سر به پاهاش علامت میده اما زن کور نمی تواند شماره نوشته شده روی پای شبح را بخواند. مرد در حین ترک کردن مغازه از پسر پرسید: پیش پیرزن میرم اما اون ماجرای گدا چه ربطی به من داشت؟ پسر گفت: فکر میکنی تو این سی سالی که شما زندان بودید این همه آپارتمان و برج رو کی ساخته؟ پسر ادامه داد دوست ندارم با کام تلخ اینجا رو ترک کنی بیا و یک قاشق از این عسل بخور . مرد به خاوران رفت. پیرزن را از دور دید و سریع او را شناخت. پیرزن معشوقه و نامزد مرد بود . پیرزنی که سی سال منتظر عشقش بود ولی هیچ کس این را متوجه نشد. مرد فکر میکرد که انتظار کشیدن بیرون زندان چقدر آدم رو پیر و شکسته میکند.مرد پیش پیره زن رفت ولی همه چی داشت تغییر می کرد. صدا ها و نور مثل سابق نبود. انگار مرد داشت تو زمان سفر می کرد. صدایی کم رنگی از یک جایی دور گفت: بخاطر خوردن عسل و خربزه مرده
چرا داره حال شعرم بد مي شه؟
چرا دستم از تن تو رد مي شه؟
چرا كنار ميز تو روبروم نيستي ؟
چرا ديگه تو شبيه آرزوم نيستي؟
چرا دارم لباس مشكيمو مي پوشم؟
چرا صداها داره دور ميشه از گوشم؟
چرا آينه منو نشون نمي ده؟
                                                      وسط جنگل كاج                                  
                                            مرغ سپيده
يه نور از وسط چشمام همچين ميره كه
يه تونل سياه يهو منو ميمكه
مثل يه فيلم مورور ميشه زندگيم
حالا دارم مي رسم به بچگيم
باور نمي كنم تو اين همه نزديكي
من و تو رو مي بلعه اين تاريكي
يه لحظه مي بينم تو خاكم
همه چي يادم مي ره كم كم
احساس مي كنم يه كمي سرده 
بين ما بالا مي ره پرده
همه چي داره يادم مي ياد
من آتيش و خاك و بادم
توي كوچه ها داد مي زنم آدما
اوني كه مرده من هستم يا شما؟
پ.ن:عکس از رضا محسنی