هرگاه به یاد آن رویدادها، هزارتویی از اشتباهات، رفتارهای جنون آمیز و وحشیگری ها می افتم، احساس سرگیجه بر تمام وجودم چیره می شود. همیشه آن روزها در ذهنم غیر واقعی، افسانه وار و شبیه به خواب و خیال تجلی پیدا می کنند. رفتاری که مردم از خود نشان می دادند، ایمان مطلق نیاز داشت، یک یقین عمیق و کامل به آزادی.  دیگر این خلق، امت محتضر نبودند. بهترین ساعات زندگی من در اولین روز بعد از انتخابات رقم خورد. خیابان قائم مقام، اتوبوس های آتش گرفته، گراز های که از ترس مردم فرار می کردند، شعارهای رادیکال، مردمی که نمی ترسیدن و .... ولی همه چیز به یک باره عوض شده. همه را دعوت به آرامش کردند، شعارها را از بین بردند و تنها سکوت را بر جا گذاشتند. سکوتی که سی سال باعث تحکیم پایه های استبداد شده بود. از ترس جان و منافع شخصی خودشان همه را به تساهل دعوت می کردند. دوباره امت محتضر را بوجود آوردند. خیزشی که ما متفون آن شده بودیم را از بین بردند.نتیجه را خودتان می بینید. راهپیمایی سه میلیونی به یک هزار نفری تقلیل پیدا کرد. چند عامل مهم در تقلیل این جنبش نقش ایفاء می کنند از جمله آنان می توان به سکتاریسم رهبران این جنبش، رفع سوتفاهم توده مردم نسبت به ماهیت حقیقی این جنبش و خواستگاه طبقاتی آن اشاره کرد.
کتابی تحت عنوان جنگ آخر زمان توسط ماریو بارگاس یوسا نوشته شده است. این رمان 900 صحفه ی به دوران آغازین جمهوری برزیل اشاره می کند. عده زیادی از مردم برزیل پیرامون شخصی مذهبی و با اهداف مذهبی جمع می شوند و شروع به مقابله با اموری می کنندکه ازدید آنان ضد مسیح است. مثلا معتقدن که زمین را باید برای ظهور مسیح آماده کرد، زمین باید نفس بکشد و در نتیجه شروع به آتش زدن مزارع و املاک زمیندارن می کنند. ازدواج را بطور سنتی قبول دارند و با شکل مدنی آن مخالف هستند و .... در پایان داستان ارتش برزیل به شکل فجیعی این شهر خودمختار مذهبی را به خاک و خون می کشد. شخصیت جالب داستان فردیست به نام گال که یک انقلابی آنارشیست است. انقلابی که دو حکم اعدام را به یدک می کشد و تجربه شرکت در انقلاب های مانند کمون پاریس را دارد. گال دچار یک سوتفاهم بزرگ نسبت به جریان است. او فکر می کند که مرشد(رهبر این جماعت مذهبی) یک انقلابی بتمام معناست و افکار انقلابی خود را با توجه به بستر فکری مردم برزیل، تحت عناوین مذهبی بخورد این جماعت داده. در طول داستان گال تمام تلاش خود را برای نزدیک شدن به آن شهر می کند ولی موفق نمی شود. در قسمتی از داستان می خوانیم که وقتی گال با گارد کاتولیگ برخورد می کند و به آنان می گوید که برای کممک و دفاع از شهر به اینجا آمده، پاسخی می شنود که برایش قابل درک نیست:"ما به شما نیازی نداریم، مسیح مقدس از ما حفاظت می کند." در طول خواندن داستان، خواننده به این موضوع فکر می کند که چرا گال با وجود این همه برخورد خودخواهانه با او همچنان به خودفریبی ادامه می دهد و چه اتفاق دیگری ممکن است رخ بدهد تا او منوجه این تفاوت تفکرها بشود؟ متاسفانه هیچگاه این رخداد پیش نیامد.
امروزه با وجود سکتاریسم آشکار جنبش سبز، همچنان طیف کوچکی از جریانات سنتی چپ وجود دارد که دچار عدم اعتماد بفس شده و این توانایی را در خود نمی بینند که بتوانند بار دیگر دست به عمل سازماندهی طبقه کارگر بزند. در بدبینانه ترین حالت می توان به امتیازگیری از نیروی مسلط سیاسی ایران اشاره کرد. این امر برای حزب توده و فدایان(اکثریت) صدق می کند. برادران و خواهران آنان در جنبش سبز از کدیور، مهاجرانی و آرمین گرفته تا احمدی خراسانی مدام می گویند: "ما نیازی به شما نداریم، شبح پشت ابرها به ما کمک می کند. شما انقلابی ها، جنبش ما را بخطر می اندازید. بحث ما با دیکتاتوری بر سر اختلاف نظر در نگرش به موضوع وحی است.ما مطالبات خود را از طریق گفتمان مطالبه محور بدست خواهیم آورد." متاسفانه با وجود تمامی این کشیده های که رهبران و پدرخوانده های سبزها به صورت بعضی از رفقا می زنند، باز هم از خواب جهل و توهم بیدار نمی شوند و تا به آنجا پیش رفته اند که تمامی ابعاد این جنبش را بدون نقد و بررسی می پذیرند. خوشبختانه این موضوع در داخل ایران برطرف شده است. در درون ایران توده مردم متوجه این موضوع شده اند که مطالبات و خواسته های آنان با وجود یک سیستم فاندامنتالیسم برآورده نمی شود و خواسته های همچون آزادی و برابری جزء  جرگه ی خواسته های انقلابی محسوب می شوند. هرچند بعضی از جریانات مثل کمپین 1 میلیون امضاء یا دفتر ادار تحکیمهنوز دچار این توهم هستند. مردمی که اصلاحات را تبدیل به یک گفتمان انقلابی کرده بودند، متوجه شدند که رهبرانشان، آنان را به مماشات دعوت می کند، آنان را به صبر و بردباری در برابر دکتاتوری دعوت می کنند. به آنان می گویند که دیکتاتوری از رادیکال شدن ما استقبال می کند و ... که این امر در طولی مدت باعث سرخوردگی این جنبش منتهی می شود و از آن رو که این جنبش یک حرکت و خیزش خرده بورژوای بود و مطالباتش در هول نیازهای آن طبقه اجتماعی می گشت، دچار یک تقلیل عمده در بدنه ی اجتماعی اش شده. تقلیل از آن رو که این قشر از حامعه توانایی انجام یک انقلاب مداوم را ندارد و انقلاباتی که دارای هزینه های سنگین جانی همراه است، برای این طبقه هیچ گونه کششی ندارد.(سیاست پدر و مادر ندارد. جمله معروف خرده بروژواها برای پرهیز از مبارزه سیاسی که خطر جانی آنان را تحدید می کند.) تنها واکنش این طبقه در مواجهه با سرکوب دیکتاتوری و مماشات روزافزون رهبرانشان با دیکتاتوری، فرار و قهر است. فرار از کشور به بهانه های متفاوت و قهر با امور سیاسی پدیده های ملموس در جامعه امروز ایران است. این طبقه توانایی پرداخت هزینه برای کسب آزادی در طولانی مدت را ندارد. نمی توانند امتیازاتی را که طی مدت طولانی از چانه زنی با نیروی مسلط سیاسی بدست آورده را یک شبه بخاطر آزادی برباد بدهد. حفظ یک جمعیت سه میلیونی برای مدت طولانی در خیابان ها با دادن شعار "جمهوری اسلامی نه یک کلمه زیاد نه کم" سنخیت ندارد. یکی دیگر از عوامل مهم تقلیل این جنبش برخلاف ادعای خودشان، وابستگی بدنه این جنبش به روشنفکرانش است. همیشه این جنبش با این تضاد روبرو بوده که بدون وجود رهبرانشان، تصمیمی بگیرند که رادیکال محسوب بشود و باعث برخورد شدید نظامی گردد. یکی از علل تغییر شعارها از مذهبی و فرقه ای به انقلابی و آزادیخواهانه، این موضوع را تصدیق می کند در صورتی که در چند روز ابتدای این جنبش، بطور واضح اگر شعاری برخلاف سکوت یا الله اکبر گفته می شده بشدت برخورد می شد. هیچ موجود سیبیل کلفتی پشت دیوار پنهان نشده است تا جنبش بی سر و ته اسلامگرایه سبز را تسخیر کند. این تناقضات ناشی از ماهیت پوچ این جنبش است. جنبشی در چهار چوب قانون که برای پس گرفتن رای بوجود آمد، بعد از تایید انتخابات توسط قانون، برای چه امری به خیابان می آیند؟ این بزرگترین تضاد حاکم بر سبزهاست.  سبزها آمده اند تا با ادبیات اصلاح طلبانه رژیم را سرنگون کنند یا بوجود آمدند از سرنگونی رژیم جلوگیری کنند؟
مرگ یک جنبش اجتماعی که تفاوت زیادی بین هوادارانش و رهبرانش وجود دارد، پدیده ای زیبایی نیست ولی پیش بینی این جنبش با چنین رویه ای، کار ساده ی است و همیشه وقتی رهبر یک جنبش شروع به دست و پا زدن برای بقاء خود در چهار چوب های قانونی می کند، دچار ریزش بدنه می شود. جنبش سبز همان راهی را می رود که 18 تیر رفت. با مرگ جنبش سبز، تولد ما و جنبش های گارگری آغاز می شود. تمام پتانسیل انقلابی جامعه در جبهه دیگر بلقوه خواهد شد. طبقه ی که هیچ چیز برای از دست دادن ندارند. توده مردم راه رفته را دوباره طی نمی کنند. جنبش سبز، ممکن است تا صدسال دیگر سایتش را با بیانیه های موسوی بروز کند ولی مخاطبان این جنبش تا آن روز قربانی ثنویت آن شده اند.
پ.ن:این نوشته در جواب مقاله احمدی خراسانی تنظیم شده بود{+} مقاله احمدی خراسانی پر از ابهام بود. یک سری توضیح واضحات از نگاه یک ضد چپ.   

مستقيم ترين دشمن آزاديخواه كسي است كه من او را آزاديخواه قلابي مي نامم و لنين، رويزيونيست و نيزان، سگ پاسبان مي ناميدند. و از جانب طبقه مسلط اغوا شده است تا به دلايلي كه ادعاي جدي بودن دارد، يعني ظاهرا محصول روش هاي دقيق عملي جلوه مي كند، از ايدئولوژي جزئي گرا دفاع كند. جنبه مشتركي كه اينها با آزاديخوااهان حقيقي دارند اين است كه در واقع مانند آنها، كارشناسان پراكسيس هستند. تصور اين نكته بسيار ساده است كه آزاديخواه قلابي موجودي خودفروخته است، اما براي اينكه طبق عادت معمول با اين مسئله زياد ساده لوحانه برخورد نكنيم، بهتر اين است آن بازاري را كه از كارشناس پراكسيس يك آزاديخواه قلابي مي سازد را بشناسيم. مي توان گفت كه عده اي از كاركنان مادون روبناها، احساس مي كنند كه منافع آنها به منافع طبقه حاكم وابسته است و اين درست است و نمي خواهند جز اين چيز ديگري احساس كنند و اين يعني حذف خلاف اين مطلب، كه آن هم درست است. به تعبير ديگر، آنها نمي خواهند بي خويشتني انسان هاي را كه هستند يا مي توانند باشند بپذيرند، بلكه فقط قدرت صاحب منصبان را مي پذيرند. پس چهره آزاديخواه به خود مي گيرند و مثل او اعتراض به ايدئولوژي طبقه حاكم را آغاز مي كنند. اما اين اعتراض نيز تقلبي است و به صورتي فراهم آمده است كه به خودي خود تحليل مي رود و در نتيجه نشان مي دهد كه ايدئولوژي حاكم در برابر هرگونه اعتراضي مقاوم است. به عبارت ديگر،ازاديخواه قلابي، مثل آزاديخواه حقيقي نه نمي گويد بلكه نه،ولي.... را رواح مي دهد. يا مي دانم،اما.... را. اين دليل، آزاديخواه واقعي را به شدت آشفته مي كند، زيرا خود او به عنوان صاحب منصب مي خواهد كه آنها را در اختيار بگيرد و بر ضد هيولايي كه هست و به نفع كارشناس خالص به كار ببرد. اما به ضرورت مجبور است كه آنها را انكار كند، دقيقا از اين رو كه از هم اكنون او هيولايي است كه آنها نمي توانند متقاعدش كنند. پس او(آزاديخواه واقعي)دلايل اصلاحطلبان را به شدت رد مي كند و با طرذ آنها، خود او پيوسته راديكال تر مي شوند. عملا راديكاليسم و اقدام انقلابي يك مفهوم دارند و دلايل معتدل اطلاخ طلبان است كه آزاديخواه را به ضرورت به اين راه مي كشاند و به او نشان مي دهد دو يا بيشتر وجود ندارد يا بايد حتي با اصول طبقه حاكم جنگيد يا بايد با تظاهر به اعتراض، به آن خدمت كرد. براي مثال بسياري از آزاديخواهان قلابي ما در مورد مبارزه ما با رژيم در اوايل انقلاب مي گفتند: روش هاي مبارزاتي ما آن طور كه بايد باشد نيست.در استان هاي مرزي ايران تبعيض فراوان است اما من مخالف هر گونه خشونتي هستم، از طرف هر كسي كه باشد. من نه مي خواهم جلاد باشم نه قرباني و به همين علت با مبارزات مردم استان كردستان عليه سپاه پاسداران مخالفم." براي انديشه اي راديكال كه انعطاف ناپذير شده است، روشن است كه اين موضع گيري(شبه كلي گرا) در مرحله بعد ادعا خواهد كرد كه:" دوره ي انقلابيگري گذشته. ما به خشونت انقلابيون بر عليه دولت نيازي نداريم و بايد از طريق حمايت از يك كانديدا و شركت در انتخابات مطالبات خودمان را مطرح كنيم". اين وضع، انديشه راديكال را به اين نتيجه مي رساند كه وقتي سركوب شدگان را از اقدام ضدخشونت منع كرده اند، ديگر فايده ي ندارد كه به سراغ سركوبگران برويم و به ملايمت سرزنش شان كنيم. از اين قبيل: آزادي مطبوعات را بيشتر كنيد يا لااقل تظاهر كنيد به اينكه چنين قصدي داريد، يا: لطفا كمي بيشتر به فكر عدالت باشيد.! آزاديخواه راديكال مي دانند كه اين سرزنش ها تظاهري بيش نيست، زيرا آزاديخواه قلابي ادعا دارد كه نبايد به نيروهاي واقعي ستمديده امكان داد كه اعتراض هايشان را به اتكاي سلاح جدي تر كنند. دولت با دستياري آزاديخواهان قلابي، استعمارزدگان را با نشان دادن سراب اصلاحات، از عصيان و شورش دور مي كنند. راديكاليسم انقلابي هم، با توجه به دلايل و رفتارهاي آزاديخواه قلابي به جلو رانده مي شود: در گفتگو بين آزاديخواه حقيقي و آزاديخواه قلابي، دلايل اصلاح طلبانه و نتايج واقعي آنها(بقاي وضع موجود) بالضروره آزاديخواه حقيقي را به انقلابي شدن سوق مي دهد، زيرا آنها درك كي كنند كه اصلاح طلبي مقوله ي است كه انتياز دوگتنه ي دارد، نخست اينكه در خدمت طبقه حاكم قرار مي گيرد و ديگر اينكه به كارشناسان پراكسيس امكان مي دهد كه در ظاهر امر، از كارفرمايان شان يعني افراد طبقه حاكم فاصله بگيرند.ي
آزاديخواه حقيقي كه راديكال است، خود را نه معلم اخلاق مي داند و نه آرمانگرا: او مي داند كه يگانه صلح ارزنده در مبارزه به بهاي اشك و خون تمام خواهد شد، مي داند كه چنين صلحي با عقب نشيني اطلاعاتي ها و نيروي سركوب دژيم، يعني با شكست جمهوري اسلامي آغاز خواهد شد. به عبارت ديگر، طبيعت متناقض او مجبورش مي كند كه در همه مبارزات روزگار ما درگير شود، زيرا همه آنها"مبارزات طبقاتي، ملي و يا نژادي" نتيجه ويژه سركوب طبقات ستمديده به دست طبقه حاكم است و در هر يك از اين مبارزات، او كه ستمديده اي آگاه به وضع خويشتن است خود را در كنار ستمديدگان ديگر مي بيند.ي
با اين همه بايد تكرار كنم كه وضع او علمي نيست. او كورمال كورمال روشي جدي را در مورد موضوع هاي ناشناخته اعمال مي كند كه به تدريج با گشودن چشم خود از آنها نقاب برمي گيرد. يك اقدام عملي افشاگري را آغاز مي كند كه ضمن آن به جنگ ايدئولوژي ها مي رود. خشونتي را كه آنها در زير خود نهفته دارند و يا توجيه مي كنند علني مي سازد. او فعاليت مي كند تا اينكه روزي كليتي اجتماعي امكان داشته باشد كه در آن همه انسان ها واقعا آزاد و برابر باشند. با اطمينان به اينكه، آن روز، نه زودتر، آزاديخواه از ميان خواهد رفت و انسان ها خواهند توانست دانش پراكسيس را در كمال آزادي كه اقتضا مي كند و بدون هيچگونه مخالفتي فراگيرند. فعلا تحقيق مي كند و پياپي اشتباه مي كند، يگانه راهنماي او در اين مسير، خشونت منطقي و راديكاليسم اوست.ي
پ.ن:دليل نوشتن اين پست مطلبي از حبيب تبريزيان و سخنراني احمد تقوايي و ايشان در پالتاك بود. البته نسبت به افرادي كه كروبي رو كهروبي خطاب مي كنند. نبايد كيبرد فرسايي كرد. اين مطلب نه درباب يك نفر كه خطاب به طيف عظيمي از چپ هاي سابق تنظيم شده بود كه الان اصلاح طلب شدن. منابع هم در دفاع از روشنفكران از ژان پل سارتر و مجموعه آثار لنين بود. عكس از رضا محسني. ي

   

-درست گوش كن، ما براي اين به خيابان ها نريخته ايم كه حساب هاي بانكيمان را مسدود كرده اند. اين ماجرا از خيلي پيش شروع شده... پرونيسم، جنگهاي چريكي، ديكتاتوري، منم... اوضاع انقلابي از همان وقتي شروع كه دولت وضع فوق العاده اعلام كرد و اولين كشته ها را داديم. انقلاب نشد... ولي معلوم نيست چه مي شود. اهان، شروع شد، من بايد برم پيش رفقايم، روزناكه پخش مي كنيم.amigo، اگر دلت خواست حرف بزنيم، ما همين دور و بر هستيم. فعلا خداحافظ...
روي صحفه اول روزنامه اي كه به قيمت نيم پسو از آلفردو بريلر(معلم سي ساله تاريخ و عكاس غيرحرفه اي) خريدم، تيتر زده اند"جشن و سروري كه امروز مردم هزينه اش را مي پردازند". مقصود فساد است و سياستمداران دهه نود، هشتاد و هفتاد و به طور كلي صاحبان قدرت. چيزي نمي گذرد كه متوجه مي شوم، شعار اصلي همه گردهمايي ها و تظاهرات اين است: مرگ بر همه!
فوريه2002. آرژانتين در تب مي سوزد. شش ماه پيش اقتصاددانان خارجي هشدار دادند: كشور در خطر ورشكستگي است. مردم شروع به بيرون آوردن پول شان از بانك ها كردند. ابتدا آهسته، بعد شتابزده. بانك ها پول كم آوردند. روز اول دسامبر 2001 دولت پرداخت ها را به هزار دلار ماهيانه محدود كرد.  از اينجا همه چيز برق آسا جريان يافت: اتحاديه ها خبر از اعتصاب دادند، دولت برنامه كاهش هزينه هاي جاري و بعد وضع فوق العاده اعلام كرد.تظاهرات، چپاول فروشگاها، اولين قربانيان روي زمين. بانكها در آتش مي سوزند، تظاهركنندگان با پليس زد و خورد مي كنند، رئيس جمهور با هليكوپتر از كاخ مي گريزد. رئيس جمهور جديد مي گويد وام هاي خارجي را باز نمي نمي پردازد، به مردم كمك هزينه خواهد پرداخت و يك ميليون محل كار را، لابد با ورد و جادو ايجاد خواهد كرد. ادامه تظاهرات. مردم به درون پارلمان مي ريزند، دست به تخريب مي زنند، اثاثيه را بيرون مي آورند و جلوي ساختمان آتش مي زنند. سر انجام نوبت به ادواردو دوهالده مي رسد. پنجمين رئيس جمهور ظرف دو هفته.
در پارك معروف به صدساله در بوئنوس آيرس، در يكشنبه داغ خانواده ها تفريح مي كنند. توپ بازي. گردش. تنيس و برگزاري گردهمايي هاي سياسي. جنگلي از پارچه نوشته ها كه از هويت گروه ها خبر مي دهند. ساكنان فلان محله، شوراي ساكنان فلان مجتمع، انجمن محلي كار، بهداشت، آموزش. كمي دورتر ميتينگ اتحاد چپ. زير درختان دختران و پسران جوان ماركسيست دست در دست هم . از محل گردهمايي ها صداي فرياد شعارها به گوش مي رسد:
بانك ها ملي بايد گردند.
نه بلند به بازپرداخت وام ها!
مرگ بر صندوق بين الملل پول!
ربرتو كنار ميزي پوشيده از بروشور ايستاده و چيزي را براي كسي توضيح مي دهد: مي خواهيم ثابت كنيم كه پول چيز كثيفي است، و اصلا براي زندگي لزومي ندارد. شبكه مبادله خدمات درست مي كنيم، فعلا در خيابان خودمان. نگاه كن، اين فهرست خدمات و ارائه دهندگان است(فهرست مثل برنامه درسي بنظر مي آيد). اينجا كسي زبان انگليسي درس مي دهد.آن خانم از بچه هاي مجتمع پرستاري مي كند، دكتر هم داريم، نه ماليات مي دهيم نه پول لازم داريم. مي پرسم كارتان مي گردد؟ خوب... تازه داريم شروع مي كنيم.
خانم مرسدس فالكون، هنرمند، اصرار دارد به من بقبولاند كه: آخر كي گفته كه غير بازار چيز ديگري وجود ندارد؟ استعداد هاي خلاق بشري حد و مرز ندارند. مردم مبتكر نظام هاي سلطنتي، جمهوري، فئودالستي، سوداگري، سرمايه داري، سوسياليستي، چند همسري و تك همسري بوده اند، و انواعي از هنر را ابداع كرده اند. نفهميدم چرا پايت را در يك كفش كرده اي و چسبيده اي به اين بازار؟ ما بالاخره چيز بهترب ابداع مي كنيم.
-اما آخر اجازه بده...
- قبول كن سرمايه داري با چهره اي انساني يا انسان گرا وجود ندارد. كاپيتاليسم يعني تمركز سرمايه و قدرت. همانطور كه امپراتوري شوروي فروپاشيد، حالا هم نئوليبراليسم سقوط مي كند.ما آرژانتي ها مي خواهيم چيزي جديد ابداع كنيم، چيزي ضد نئوليبراليسم.
از كودكي در پارك كه مشغول بازي بود پرسيدم:
- بزرگ كه شدي، چه كاره مي شوي؟
- بي كار، مثل پدرم.
استاد جامعه شناس دانشگاه ملي لاپلاتا برايم توضيح مي دهد كه:
- اگر به پارك نمي آمدي، نمي فهميدي اينجا چه خبر است. انبوه انجمن ها، انجمن همسايه ها و انجمن همسايه همسايه ها. انجمن محله، كوچه و مدرسه... همه چيز هم در خيابان، در هواي آزاد. اين تازگي دارد. فضاي عمومي، خيابان ها، پارك ها، حياط مجتمع ها و ... به ما تعلق دارند، به شهروندان. اين نطفه حكومت جديد است. چه نوع حكومتي؟ نپرس، اين را هنوز هيچ كس نمي داند. اين كمون پاريس نيست، هنوز حكومت شورايي نيست، ولي چيزي شبيه آن است. نمي توانم اين را تجزيه و تحليل كنيم، چون ابزار قديمي داريم و اين چيز جديد است. اگر سروكارمان با اعتصاب، كودتا، چريك گري بود مي توانستيم مقايسه كنيم. اما در آرژانتين چنين چيزي بي سابقه است. ماجرا از كوبيدن رو قابلمه در دل شب جلوي ساختمان كنگره و كاخ رسادا شروع شد و حالا، فكرش را بكن، همه جا انجمن تشكيل شده و مي شود. چند نفر دور هم جمع مي شوند كه براي دفع زباله و بهداشت محله فكري بكنند، بعد تعدادشان به بيست، چهل و شصت نفر مي رسد. همه جا همينطور است، در تمام كشور! اين خارق العاده است. چون كسي آن را سازمان نداده، انگار مردم در يك لحظه از خواب بيدار شده اند. هر چند روز يك بار دور هم جمع مي شوند و ديگر صرفا راجع به زباله و آسفالت خيابان حرف نمي زنند، مسائل كشور را به بحث مي گذارند. Amigo، تا يك سال و حتي شش ماه پيش فكرش هم غيرممكن بود.
در اين موقع گروه بعدي تظاهر كنندگان از خيابان مي گذرد. تعدادشان بيش تر از صد نفر نيست، اما حسابي سروصدا مي كنند. عليه محدود كردن پرداخت پس انداز مردم، عليه پرونيست ها، عليه امريكا، عليه محافظه كاران اعتراض مي كنند. مرگ بر همه! پسركي كه لباس دلقك ها را پوشيده روي سينه اش تابلويي آويخته(سياستمداران آرژانتين).. ميان جمعيت، ارابه اي تابوتي را مي برد كه رويش نوشته اند"آرژانتين"

پ.ن: بخشي از مشاهدات و گفتگوهاي آرتور دموسلاوسكي در سفرش به آمريكا لاتين كه در كتاب معروفش" تب تند آمريكاي لاتين" آورده است. اين كتاب سومين اثر اوست كه برنده جايزه ادبي ورشو گشته. كتاب هاي "پيش از اين عيسي بدون تفنگ" و "دنيا، نه براي فروش" را پيش از اين نوشته كه به جنبش هاي ضد جهاني پرداخته و به عنوان كتاب سال 2002 برگزيده شده است.بر تمامي مخاطبين اين وبلاگ واجب است اين كتاب را بخوانند.
پ.ن:سخنرانی میرحسین موسوی در اهواز و اعتراض شدید کارگران لوله سازی اهواز.عکاس رضا محسنی{+}

محمدعلی عمویی در سال 1307 در كرمانشاه به ‌دنیا آمد. دوران تحصیلات ابتدایی را در كرمانشاه و دوران متوسطه را در تهران گذراند. در همین سال‌‌ها با فعالیت‌های سیاسی آشنا شد و در سال 1324 به سازمان جوانان حزب ‌‌توده در كرمانشاه پیوست. پس از اخذ دیپلم متوسطه، در سال 1326 برای ادامه تحصیل به دانشكده افسری رفت و در سال 1328 با درجه ستوان دومی فارغ ‌التحصیل گردید. پس از گذراندن سال‌های تحصیل، به عضویت سازمان افسران حزب ‌توده ایران درآمد و در شهریور 1333 همراه دیگر همرزمانش بازداشت شد. در دادگاه بدوی به اعدام محكوم، ولی در مرداد 1334 حكم اعدام وی به حبس ابد تبدیل شد. در پاییز 1357 و با اوج‌ گیری قیام مردمی، پس از گذراندن نزدیك به 25 سال زندان، وی همراه با دیگر زندانیان سیاسی آزاد گردید.
با آغاز فعالیت‌ علنی حزب ‌‌توده ایران، مسئولیت شعبه روابط عمومی، عضویت در هیئت سیاسی و عضویت در هیئت دبیران كمیته مركزی حزب، از مسئولیت ‌های او بود. به همراه بازداشت رهبران و اعضای حزب در سال‌های 1361 و 1362، بازداشت شد و در سال 1373 آزاد گردید. عمویی می‌گوید: "همچنان به باورهای خود پایبند است..."
یك تألیف، چند ترجمه و شماری مصاحبه و مقاله حاصل كار فرهنگی ـ اجتماعی ـ سیاسی او در سال‌های اخیر است:خاطرات سیاسی محمدعلی عمویی "درد زمانه" (تألیف)، داستان‌های دن (ترجمه)، سه گفتار از فیدل كاسترو (ترجمه)، فراز و فرود پروسترویكا (ترجمه)، خیانت به سوسیالیسم؛ پس پرده فروپاشی اتحاد شوروی (ترجمه) و ترجمه مقاله‌های متعدد از برشت، سارتر، یونسكو، بكت و آنتونین آرتو

                          

از من پرسيده اند كه آيا (نزد چپ) نيز اسطوره وجود دارد؟
البته، درست آنجا كه چپ با انقلاب يكي نباشد. اسطوره چپ دقيقا در لحظه اي سر بر مي آورد كه انقلاب به چپ تبديل مي شود. يعني مي پذيرد كه چهره خود را بپوشاند، نام خود را پنهان كند و فرازباني ناآگاه پديد بياورد و خود در عين طبيعت جا بزند. مثلا روزي رسيد كه خود سوسياليسم، اسطوره استالين را پديد آورد. استالين مانند موضوع سخن سال ها به گونه اي ناب ويژگي هاي ساختاري گفتار اسطوره اي نمايش داد.يك معنا كه همان استالين واقعي و استالين تاريخي بود. يك دال كه پرستش تشريفاتي استالين و نتيجه محتوم صفات طبيعي گرداگرد نامش بود. يك مدلول كه قصد ارتودوكسي،نظم و وحدت(کنایه نویسنده به فرمول مشهور تزاریسم است:ارتودوکسی،حکومت مطلقه،ناسیونالیسم) بود و احزاب كمونيست در وضعيتي معين آن را متخص به خود كرده بودند و سر انجام دلالتي كه همانا يك استالين تقديس شده بود كه در آن تعاريف تاريخي به عرصه طبيعت انتقال مي يابند و شت نام نابغه تصعيد مي شوند. يعني چيزي غير عقلاني و تفسير ناپذير: در اينجا سياست زدايي آشكار است و كاملا اسطوره را برملا مي كند.
بله اسطوره نزد چپ وجود دارد ولي اصلا همان كيفيت هاي اسطوره بورژوازي را ندارد. اسطوره چپ غير گوهري است. ابتدا ابژه هايي كه در اختيار مي گيرد، نادر هستند و چيزي نيستند جز چندتايي مفهوم سياسي مگر آن كه خودش از مجموعه زرادخانه اسطوره هاي بورژوازي ياري بگيرد. هرگز اسطوره چپ به قلمرو گسترده مناسبات انساني كه گسترده ترين سطح ايدئولوژي بي معنا است. دست نمي يابد. زندگي روزمره براي او دست نيافتني است: در جامعه بورژوازي، اسطوره چپي درباره ازدواج، آشپزي، خانه، تاتر، حقوق، اخلاقيات و غيره وجود ندارد. و در ثاني اين يك اسطوره غربي است. كاربردش، آن گونه كه در مورد اسطوره بورژوازي صادق است. برخاسته از يك استراتژي نيست بلكه فقط از يك تاكتيك و در حالت بدتر از كج روي ناشي شده است. به اين دليل ساخته مي شود كه اسطوره اي براي سهولت است نه اسطوره اي در خدمت يك ضرورت.
اسطوره چپ اسطوره ای فقیر و اساسا فقیر است. راه و رسم باروری را نمی داند.اسطوره چپ كه به گونه اي فرمايشي و براي محدوده زماني مشخصي توليد مي شود، ناشيانه پديد مي آيد. یک قدرت برتر یعنی قدرت افسانه پردازی را کم دارد. هر کاری هم بکند پیرامون آن چیزی خشک و ادبی، بوی گند شعار فرمایشی باقی می ماند. به قول معروف شق و رق می ماند. در واقع چه چیز نحیف تر از اسطوره استالین وجود دارد؟ در آن هیچ ابتکاری وجود ندارد و فقط نوعی تملک ناشیانه است.... این ناقص بودن، اگر بتوانم از این واژه استفاده کنم، ناشی از طبیعت"چپ" است: واژه چپ هر قدر هم نامشخص باش، همواره در رابطه با فرد ستمدیده، کارگر یا استعمار شده به کار می رود.پس گفتار فرد ستمدیده نمی تواند فقیر، کسل کننده و مستقیم نباشد: تنگ دستی آن به همان اندازه زبانش است: او فقط یک زبان دارد، همواره همان زبان کارش. فرازبان یک عنصر تجملی است. هنوز نمی تواند در آن جایی داشته باشد. گفتار انسان ستمدیده واقعی است... این گفتار ناتوان از دروغ گفتن است: دروغ یک غنا است و بر اساس فرض مالکیت، حقایق و شکل های مبادله استوار است. این فقر ذاتی، اسطوره های نادر و نحیف تولید می کند: و یا اسطوره های فرار و یا سخت کج و کوله.... می توان گفت که به یک معنا اسطوره چپ همواره یک اسطوره مصنوعی و یک اسطوره بازسازی شده است: بی دست و پایی آن نیز از همین جا ناشی می شود."
پ.ن:ازکتاب: اسطوره، امروز نوشته رولان بارت.( درواقع ترجمه فارسی، گزیده ای است از کتاب Mythologies) ترجمه شیرین دخت دقیقیان
پ.ن:کمپین حمایت از آزادی عابد توانچه

برخي از انها به ويژه در ميان ماركسيست هاي متاخر، چنين فرض مي كنند كه اين ماترياليسم ماركسي مترادف با جبر اقتصادي است. يعني اينكه چون وضعيت بشر در دنياي حقيقي اساسا مانند وضعيت حيواني است كه براي بقاي خود مي كوشد، لذا كليه تفكرات و فعاليت هاي بشري داراي انگيزش اقتصادي است. انسان كه اسير بي يار و مدد نياز هاي اقتصادي و از مندي خويش است، مي تواند كه از اراده ، افكارش را پنهان كند. ولي با اين حال، باز هم تابع جبر اقتصادي است. اما بايد گفت كه مفخوم جبر اقتصادي به قدري وسيع است كه ساده كردن بيش از حد اين تفكر ماركسيستي صرفا يك كردار نادرست است. نه ماركس، نه انگلس، هيچ يك هرگز فرض نكردند كه تمامي افكار يا فعاليت هاي انسان را مي توان در راستاي جبر اقتصادي توجيه كرد. آنان، هرگز يك ديدگاه جبري درباره سرنوشت بشر نداشتند. مفهوم انسان عصر نوزايي"رنسانس" را كمال مطلوب خود قرار دادند، انساني كه به تمامي جنبه هاي زندگي علاقه مند بوده و آزادنه در فعاليت هاي متعدد و ممكن شركت مي كند. اگر كسي مي توانست حدس بزند كه انسان كمال مطلوب در نزد ماركس و انگلس كه كسي است، اين شخص احتمالا لئوناردو داوينچي بود. با وجود اين، خود ماركس و انگلس را بايد تا حدي مسئول اسن برداشت هاي نادرست از تئوري هايشان دانست، چرا كه اين نوع برداشت ها را خودشان عرضه كردند. پس از مرگ ماركس، انگلس مي نويسد: من و ماركس تا حدي مسئول اين وضعيت هستيم كه گاهي پيروان ما اهميت بيشتري را براي عامل اقتصادي در مقايسه با اهميت واقعي آن قائل شده اند. ما ناگزير بوديم كه در برابر مخالفان خود، بر اين اصل عمده ي اقتصادي تاكيد كنيم تا بتوانيم بر آنها چيره شويم. ولي موقيعت مكاني و زماني همواره به ما اجازه نداد تا به نقش بر حق ساير عماصر در تعامل هاي متقابل فرايند تاريخي(عوامل اقتصادي و غير اقتصادي) بپرازيم..
اگر توصيف مادي ماركسيسم از نقش انسان در جامعه و تاريخ معدل با جبر اقتصادي نيست، پس چه معناي دارد؟
ماركسيسم مي گويد كه ساختار جوامع بشري در مراحل متعدد تاريخي اش، در اثر تشكل و سازمان وسايل توليد پديدمي آيند و انسان ها در ايجاد آن نقشي ندارند. اين سازمان وسايل توليد يعني شيوه توليد و تغذيه، روش هاي كار يا استفاده از انواع ماشين در جامعه را مي توان به مثابه شالوده ساختار اجتماعي دانست. ساير فعاليت هاي بشري نظير هنر، علم،دانش،حكومت، تعليم و تربيت، قانون،حرفه هاي مختلف، خود جامعه، به نوبه خود در آن سازمان اقتصادي تاثير مي گذارند(تعامل تاريخي).. جامعه از ديدگاه ماركس و انگلس را مي توان بصورت يكي از درختان منطقه گرمسري تشبيه كرد. كه شاخه هاي آن ريشه هاي واقعي هستند، ريشه اصلي و تنه درخت همانا سازمان وسايل توليد است. از تنه درخت شاخه ها به سمت آسمان مي يروند كه كنايه از فعايت هاي گوناگون انسان است. ولي بالاخره به زمين بر ميگردند تا خودشان نيز ريشه هاي عالي بشوند كه بر قوت درخت افزوده و حتي شكل آنرا تغيير دهند.(تاثير متقابل روبانا در زير بناي مادي جامعه)
از اين رو ست كه محصولات توليد شده به وسيله بشر، هنر انسان، علم و دانش انسان هيچ يك لزوما به وسليه جبر اقتصادي تعيين نمي شود بلكه صرفا در درون يك جامعه ي داراي جبر اقتصادي ريشه مي گيرند. بارزترين مثالهاي آن: يك هنرمند، يك سوسياليست"اصيل" و يك فيلسوف است. اين انسان ها و تفكرات آنها تحت تاثير انگيزه هاي اقتصادي نيستند بلكه از همه حرف ها گذشته ، آنها قادر نيستند از كليت اجتماعي كه در آم بدنيا آمده اند بگريزند. اين كليت اجتماعي در كار آنان تاثير مي گذارد و كار آنان بر كليت اجتماعي مؤثر است، به طوري كه حتي آن كساني كه مي توان گفت به راستي تحت تاثير عوامل اقتصادي هستند(يك مثال ديگر:آزمندترين بازرگانان) باز هم عقايد اين افكار درباره جامعه و جايگاه خويش در آن، در اثر فعاليت و تفكر"آزاد ترين" انديشمندان، تعديل مي شود.

رخدادهاي عرصه سياست چندين چهره دارد و همواره به جهت فروكش كردن اعتراضات و مخالفت‌هاي احتمالي، چهره‌اي كاملاً متفاوت از اين چهره‌ها به مردم عرضه مي‌شود. مك كارتيسم یا انقلاب فرهنگی ایران نمونه ی از اين رخدادها است كه در دنياي جديد نشانه‌هايي از احياي مجدد آن در برخي مناطق ديده مي‌شود. به نظر مي‌رسد، رجوع به تجربه مك‌كارتيسم، براي فهم رويه‌هاي مشابه كارگشا باشد.
پس از جنگ جهاني دوم، طي دهة 1950، عصر پيشرفت‌هاي عظيم تكنولوژيك در عهد فضا و انرژي هسته‌اي، پيشرفت اقتصادي شعار آمريكا بود و هر چيزي كه آن را تهديد مي‌كرد، دشمن به شمار مي‌آمد. فاتحان جنگ جهاني دوم تصور مي‌كردند كه آمريكا را حفظ نموده‌اند و لذا مستحق امتيازات خاص و نيز مالك جامعه آمريكا هستند. از اين رو منابع قدرت خود را بايد تثبيت مي‌نمودند. بنابراين در نزد مردم آمريكا كمونيسم را دشمن و تهديد جلوه دادند. از آغاز معرفي كمونيسم به عنوان يك تهديد براي آمريكايي‌ها، اتحاد جماهير شوروي و آمريكا وارد جنگ سرد شدند.
جريان اصلي مك كارتيسم از يك مجله ادبي كه توسط كنگره آزادي فرهنگي چاپ مي‌شد، هدايت گشت. سازمان سيا پشت اين كنگره قرار داشت و پول‌هاي بنياد فورد را به آنجا تزريق مي‌كرد و نشريه ضدكمونيستي «انكانتر» از آنجا تغذيه مي‌شد. ذهن آمريكايي‌ها به گونه‌اي تحت تأثير قرار داده شده بود، كه هر لحظه و هر كجا انتظار بدترين حوادث را داشتند. در اين برهه سناتور جوزف مك‌كارتي، جمهوري‌خواه اهل ويسكانسين ادعا كرد كه به مقابله با كمونيست‌هاي آمريكا خواهد پرداخت. دوره زماني 1949 تا 1960 در آمريكا عصر مك‌كارتيسم ناميده مي‌شود. در اين دوره گروه‌هاي ليبرال آمريكا كمونيسم را به عنوان يك توطئه و نه يك جريان فكري معرفي نمودند و حقوق اجتماعي مظنونين به كمونيست بودن را از آنها سلب كردند. افراد مظنون مورد بازجويي قرار مي‌گرفتند و هر كس كه اصول ليبرال مك‌كارتي را مورد تأييد و تصديق قرار نمي‌داد مورد تعقيب و آزار قرار مي‌گرفت و از شغل خود نيز اخراج مي‌شد.
در اين برهه نشريه انكانتر و كنگره آزادي فرهنگي ملاحظات روشنفكري ليبرال‌هاي جنگ سرد را به ويژه علايق سياست خارجي آمريكا را با سياست‌هاي ضدكمونيستي به هم پيوند مي‌دادند. ليبرال‌هاي جنگ سرد به مخالفان انقلاب اجتماعي و اقتصادي و تساوي بيشتر (در صورتي‌كه تهديدي بر آزادي فردي باشد) تبديل شدند. طي جريان به اصطلاح مبارزه با كمونيسم و توتاليتاريانيسم برخي از اصول بنيادين ليبراليسم، نظير آزادي‌بيان و عقيده، مدارا و تكثر خدشه‌دار گردد. علاوه بر اين، در حاليكه اصول ليبراليسم مخالف تحميل برنامه‌هاي تكاملي از طرف دولت بر افراد بود، در عصر مك‌كارتيسم اين اصل نيز زير پا گذارده شد و يگانه راه رستگاري آمريكايي‌ها را فاتحان جنگ تعيين كردند. جريان مك‌كارتيسم كه به اصطلاح پايان ايدئولوژي ناميده مي‌شد، به حدي افراطي بود كه برخي از اتحاديه‌هاي كارگري و احزاب چپ را نيز آماج حملات خود قرار داد. بيش از ده هزار نفر مشاغل خود را از دست دادند.
در اين دوره كمونيست‌ها، به عنوان معلم يا مدرس در مدارس يا دانشگاه‌ها استخدام نمي‌شدند. درواقع نكته اصلي اين است كه ليبرال‌هاي آمريكا به دنبال اين بودند تامنافع اقتصادي خود را در عرصه سياسي آمريكا حفظ نموده و بسط دهند و حذف به اصطلاح كمونيست‌ها به آنان كمك مي‌كرد تا جنگ با ويتنام را توجيه نمايند. درواقع آنها به مخالفان روش‌هاي خود و كساني كه مسئله عدالت را مورد توجه داشتند، برچسب كمونيست بودن مي‌زدند تا جريان رقيب را از صحنه حذف كند.
نمومه دیگر از مکارتیسم بومی:
اهداف و وظایف شورای عالی انقلاب فرهنگی
۱.گسترش و نفوذ فرهنگ اسلامی در شئون جامعه و تقويت انقلاب فرهنگی و اعتلای فرهنگ عمومی
۲.تزكيه محيط‌های علمی و فرهنگی از افكار مادی و نفی مظاهر و آثار غربزدگی از فضای فرهنگی جامعه
۳.تحول دانشگاه‌ها، مدارس و مراكز فرهنگی و هنری براساس فرهنگ صحيح اسلامی، گسترش و تقويت هر چه بيشتر آنها برای تربيت متخصصان متعهد، اسلام‌شناسان متخصص، مغزهای متفكر و وطن‌خواه، نيروهای فعال و ماهر، استادان، مربيان و معلمان معتقد به اسلام و استقلال كشور
۴.تعميم سواد، تقويت و بسط روح تفكر و علم‌آموزی و تحقيق و استفاده از دستاوردها و تجارب مفيد دانش بشری برای نيل به استقلال علمی و فرهنگی
۵.حفظ و احيا و معرفی آثار و مآثر اسلامی و ملی
۶.نشر افكار و آثار فرهنگی انقلاب اسلامی، ايجاد و تحكيم روابط فرهنگی با كشورهای ديگر به ويژه با ملل اسلامی

پ.ن:منبع ویکی پدیا 
پ.ن:عکس بالا مربوط به کودتای ۲۸ مرداد است.. عکس گویای همه چیز هست!!.. تراشیدن سر دگراندیش(معلوم نیست از انقلابیون توده ی بوده یا مصدقی) توسط شعبون بی مخ و گروهش..{+}
خبر:دانشگاه اصفهان آبستن تحولاتی عظیم است.. از اعتصاب غذای دانشجویان اصفهان حمایت کنید{+}... {+ + +}

      
ای دوست می خواهی به من دهی خانه ات را در برابر اسب ام

آینه ات را در برابر زین و برگم ؛ قبایت را در برابر خنجرم ؟

من اینچنین غرقه بخون از گردنه های ........ باز می آیم .

پسرم ! اگر از خود اختیاری میداشتم سودائی اینچنین را می پذیرفتم ؛

اما دیگر من نه منم ، و خانه ام دیگر از آن من نیست .

ای دوست ؛ هوای آن به سرم بود که به آرامی در بستری بمیرم

بر تختی با فنرهای فولاد و در میان ملافه های کتان .

         این زخم را می بینی که سینه مرا تا گلوگاه بردریده؟

سیصد سوری قهوه رنگ می بینم که پیراهن سفیدت را شکوفان کرده است

و شال کمرت بوی خون تو را گرفته !

لیکن دیگر من نه منم ، و خانه ام دیگر از آن من نیست !

دستِ کم بگذارید به بالا برآیم . بر این نرده های بلند .

بگذاریدم ..........

بر نرده های ماه که آب از آن آبشاروار به زیر می غلطد .

یاران دوگانه به فراز بر شدند . به جانب نرده های بلند .

ردی از خون بر خاک نهادند !

  ردی از اشک بر خاک نهادند !

اقدام متحد          کارزار پشتیبانی از دانشجویان چپ و آزادی خواه سراسر ایران
                             (به دفاع از دانشجویان چپ و آزادی خواه برخیزیم!)

پ.ن: سعید حبیبی ، انوشه آزادفر،مهدی گرایلو،الناز جمشیدی، احسان آزادفر، بهروز کريمي زاده و دیگر فعالین دانشجویی را آزاد کنید.. زندانی سیاسی آزاد باید گردد
خبر فوری: یاسر پیر حیاتی ، پریسا نصر آبادی ، محسن غمین ، بابک پاشا جاوید ، بهزاد موسوی و ... ( این اسامی در حال تکمیل شدن می باشد ). در تماس با این رفقا به آنان تاکید شده است که اگر تا ساعت 13 امروز خود را به وزارت اطلاعات معرفی نکنند بازداشت خواهند شد.

ساده است نوازش سگی ولگرد
شاهد آن بودن که زیر غلتکی می رود و گفتن که سگ من نبود
ساده است ستایش گلی
چیدنش
و از یاد بردن که گلدان را باید آب داد
ساده است بهره جویی از انسانی
دوست داشتنش
بی احساس عشقی
او را به خود نهادن و گفتن که دیگر نمی شناسمش
ساده است لغزش های خود را شناختن
با دیگران زیستن , به حساب ایشان و گفتن که من این چنینم
ساده است که چگونه می زییم
آری
زیستن
سخت ساده است
و پیچیده نیز هم

در شرايط سخت و بحراني امروز كه خطر جنگ روز بروز بيشتر مي شود و جريان هاي سياسي درون ايران بجاي تاثير گذاشتن بروي افكار عمومي و بالا بردن آگاهي عمومي جامعه و پرنگ كردن نقش خود در جنبشهاي مردمي، بيشتر تلاش خويش را براي حفظ بقاء سياسي خود مي كنند و در مرحله ي بحث هاي تئوريك گير كرده اند و مدام در حال نسبت دادن اين تجمع اعتراضي به گروه خود يا فلان زنداني سياسي ۲ بار در دفتر سازمان ما آمده و ۳ بار با بچه هاي حزب ما نهار خورده پس جبهه ي ما زنداني سياسي دارد و شما نه. سياسيون خارج هم كه تكليفشون مشخص است .۲ ساعت به تلويزون هاي لس آنجلسي نگاه كنيد متوجه ي باقي قضايا مي شويد پس توضيح واضحات نمي كنم. خلاصه اين كه ابر و خورشيد و فلك دست به دست هم داده اند تا اپوزسيون دولت ايران را در يك منجلاب بي انتها فرو ببرند و تا به امروز هم هيچ كس پيدا نشده تا بتواند از اين باتلاق بيرون بيايد. و در رابطه با موضوع پيش رو هم باز دچار تكرار مكررات شده اند و گاه و بيگاه موضع جديدي مي گيرند كه آن هم نتيجه نمي دهد .. موضوع جديدي پيش آمده كه مربوط به انتخابات پيش رو مي شود. سخن كوتاه مي كنم تا نگاهي اجمالي به موضع گيري هاي كه ديده ام، بكنيم.
اندر احوالات اپوزسيون ضد جنگ
ملي گراياني كه جنگ را از ديد ناسيونال خود مي بينند. اين گروه اعتقاد دارند حفظ تماميت عرضي در وحله ي اول قرار دارد و منافع ملي.. اين گروه از ملي گرايان حاضر به پرداخت هزينه سنگين براي اين آرمان خود هستند و ديگر ناسيونال هاي محافظه كار را ناسيوناليسم ارزان خطاب مي كنند كه با گفتن درود به جاي سلام يا سپاسگذارم، شوربختانه و غيره. حس وطن دوستي خود را ارضا مي كنند و حاضر به پرداخت هزينه ي سنگين تري نيستند.در انتها اين طيف ناسيونال راديكال راهي جز پيوستن به صف جمهوري اسلامي ندارند.
گروهي ديگر دچار بيماري اسكيزفرني هستند و چيزهاي مي بينند كه ديگران نمي بينند و الترناتو هاي خود را بروي آن توهمات انتخاب مي كنند. اين طيف شعار زيبايي جنبش هاي مدني را مي دهند و مي گويند : مگر تجمعات اعتراضي روزانه ي مردم را نمي بينيد؟ ما بايد روي اينان سرمايه گذاري كنيم. اين گروه از سياسيون ساده ترين گزينه را انتخاب كردند.. دغدغه آنان اين است كه در اين بين موضعي را بگيرند تادر آينده اگر جنگي رخ داد، بتوانند سر بلند به نسل بعد بگويند ما در آن شرايط حساس پاكيزه ترين راه را انتخاب كرديم. بقول مهرداد درويش پور مي خواهند بازنده ي رو سفيد اين بازي مرگ باشند. برايشان فرقي نمي كند چون منافع شخصي اين طبقه به خطر نمي افتد و هر بلاي كه سر ايران بيايد باز حقوق سوسيال بيكاري رو از كشور هاي اروپاي مي گيرند. اين طيف هم در نهايت بها دادن به جنبش هاي مردمي دست به دامن آمريكا مي شوند و درخواست پول براي حمايت از جنبش هاي گلچين شده مي كنند..
راستش را بخواهيد اين اپوزسيون دولت تا بحال هر چه كردند و هر چه گفتند راه به هيچ جا نبرده است. نهايت تلاش آنان بيشتر در خارج كشور نتيجه داده و آن هم روي افكار عمومي مردم آن كشورها .. كه در آخر موفق شدند به مردم آن كشور ها حالي كنند كه بين مردم ايران و دولت ايران تمايز هاي زيادي وجود دارد. و بيشتر وقت خود را بر سر قطب ديگر دعوا گذاشته اند در حالي كه از قطب ديگر اين دعوا غافل شده اند و هر پيامدي را با همان نسخه هاي 28 ساله مي پيچند. به راستي جريان بنيادگرايي حاكم امروز ايران نتيجه ي همين موضع گيري هاي ساده لوحانه ي هموطنان است. براي انتخابات رياست جمهوري شعار بي خطر تحريم را دادند و ما هم در خانه نشستيم و به هخا و ايمان فروتن و بهارلو ها نگاه كرديم و گفتن و ما باور كرديم كه اگر شركت نكنيم رژيم مشرويط خود را از دست مي دهد. اين مشرويط را از دست كه نداد هيچ همان نيم بند آزادي دل خوش كننده را هم از دست داديم.ولي امروز شرايط كشور با ديروز فرق مي كنند و ما از ترس اين كه فردا در وبلاگستان ما را اكثريتي يا توده ي خطاب كنند، دوباره شعار تحريم را بدهيم. امروز بايد بدنبال جرياني رفت يا جرياني را بوجود آورد كه قطب مخالف بنياد گرايان رژيم باشد و مرام سياست خارجيش با مرام و روش احمدي نژادها 180 درجه فرق داشته باشد.. عابد توانچه راحل جالبي را پيشنهاد كرده كه شايد در يك نگاه خيلي رمانتيك بنظر بيايد ولي باز راه حل جديد است. امروز ديگر فلسفه ي مشقي كه نوشته نشده پس غلطي هم ندارد جوابگو نيست بلكه با اين كناره گيري از سياست هاي درون كشور و با صرف دادن شعار ما اين رژيم را به هيچ شكلي قبول نداريم، خود را به نسل آينده و جنگ زده، پاسخ گويي شرمسار بايد دانست. در اين شرايط بحراني احتياج به افرادي آگاه و خوش نام هست كه ضمن شجاعت، ترسي هم از خود زني سياسي نداشته باشد.احتياج به نيروهاي باز دارنده وجود دارد كه جلوي اين گونه سياست هاي خارجي را بگيرد.
شما كدام راه حل را انتخاب مي كنيد؟
پ.ن: لینک این مطلب در بالاترین{+}

نوشته بودم
من همه این واژه ها را پیش از این
من اين همه واژه ي پيش از اين نوشته را
         يك جا
در جمله ي گنجانده بودم
و آن جمله ي پر از واژه را
براي شما خوانده بودم
بارها بر زبان رانده بودم
و آن همه بر زبان رانده را ...
آه......
ترس من اين است كه آن همه بر زبان رانده را
در پي كابوسي هول ناك
از خود رانده باش ام
و حالا
با دهان خشك و سبوي تهي
املاي آب را
چه گونه به خاطر بياورم؟

پ.ن:شعر از کتاب(از سر دیوار) صمصام کشفی{+}
پ.ن: روزبه رحیمی، جواد علیخانی،مهدی معصومی،راعی نیکزاد و جواد توللی و سیامک مومنی و فاطمه فرهادی و زهرا ابراهیمی  را آزاد کنید{+} دانشجویان زندانی دانشگاه چمران اهواز را آزاد کنید
....................................................................................................................................

به یاد تیرداد نصیری
هفتسال اول ، معلم بودم . بيست و چهار سال بعد را :
شاگرد مكانيك
جورابفروش کنار خیابان
ظرفشوی رستوران
راننده پیتزا فروشی
کارمند تعاونی دانشگاه
پرواز دهنده ی کبوترهام
بیکار
عضو انجمن شعر
نقاش ساختمان
دلال پاکت و کیسه نایلونی
سیگار فروش کنار صبح تا ساعت ۴ میدان
مغازه دار
سیاسی
فراری دهنده
فراری
حیرتزده سرگذشت ((هاید پارک)) لندن .
خیابان به خیابان
شهر به شهر
قاره به قاره
زندگی مرا فرستاد.
به آدرس عوضی.

پ.ن:هیچ وقت شعر نگفتم و اصلا با شعر و هر چیزی که به ادبیات مربوط می شد رابطه خوبی نداشتم. همیشه از زنگ ادبیات فرار می کردم و با معلم های ادبیات بخاطر حفظ نکردن شعر های کتاب فارسی مشکل داشتم. بعد ها شاملو و شعر نو رابطه ی منو با ادبیات و شعر بهتر کرد. شعر بالا هم از زنده یاد تیرداد نصیری هست. برای اولین بار و آخرین بار از روم فرهنگ و گفتگو در پالتالک صدا و نظرش رو شنیدم. با شعر هایش رابطه ی خوبی می توانم بر قرار کنم.این طور که تو وبلاگ ها خوانده ام، در یکی از خیابان های لندن بدن بدون جانش را پیدا می کنند و بر اثر سکته ی مغزی فوت کرده .. شنبه ۱۹ آبان،ساعت ۹ شب به وقت اروپا در چت روم فرهنگ و گفتگو مراسم گرامی داشتی برای او برگزار میشه .. یادش گرامی

پ.ن:مطلب قبلي من راجب همايش پاريش{+}
پ.ن:اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران{+}
پ.ن:وبلاگ پويان جوانبخت عزيز..تازه پيداش كردم ولي حالا حالا ها كارش دارم. كلي حرف واسه زدن داريم كه سر فرصت راجبش مي نويسم.{+}

کمپین آزادی پلی تکنیک . دانشجویان در بند ا آزاد کنید. زندان جایی دانشجویی منتقد نیست.

امروز قصد نوشتن دو پست رو نداشتم.یک اینکه خسته هستم و دو اینکه رشید اسماعیلی همه حرف ها رو زده.فقط می خواستم چند نکته رو بگم .علت مشکل اینجاست که تا زمانی که مخاطب قرار نگیریم حاضر به عکس العمل در برابر دروغ های بیکار نیستیم.موقعی که فخرآور ناصر زرافشان رو پیر خرفت(یک چیزی تو این مایه)خطاب می کرد همه ی تحکمی ها سکوت کردند تا نتیجه این شد که حالا رشید که ساکت بوده شروع به موضع گیری می کنه.دوستان و رفقای تحکمی علت اینکه از دو طرف پس زده می شوید اینه که خودی و نا خودی زیاد می کنید.. خلاصه کنم چون دل پری از تحکیم دارم و تو این موقع هر گونه انتقاد از دفتر مساوی میشه با خطوط فخرآورها و ..... که به طور یعنی آب تو آسیاب رژیم ریختن.
موضوع اصلی درک درست افرادی مثل فخرآور ها است. در دوران شاه چیزی به اسم طبقه متوسط پا به میدان گذاشت و در دوران جمهوری اسلامی این طبقه به پایین هرم طبقاتی یا همان فقیر یا متوسط رو به پایین تبدیل شد.جمعیت ایران طی ۲۰ سال به دو برابر سابق رسیده بود و این در حالیست که ۴۰٪ این جمعیت هیچ گونه تقصیری در این روند بد اقتصادی نداشتن. با این وجود رژیم یک بازی شطرنج درست کرده بود که شرط پیروزی در آن یاد گرفتن بازی بود.یعنی یک مدرک تحصیلی برای پست مهم تر باید در سطح دانشگاهی باشد که اگر از جبهه چیزی یادگاری آورده یا جا گذاشته باشید احتیاجی به مدرک نیست و اعتقاد به اصل نظام و مسلمان دو آتیشه بودن و ............
وقتی وترد این بازی شدی حالا باید یاد بگیری رو چه خانه ی حرکت کنی تا زیر پات آب نره و چه کسانی رو حذف بکنی تا به آخر بازی برسی و کوتاه کنم که برای پیشرفت تو این مملکت یا باید از خودشون باشی یا یک پول خیلی گنده ی برات ارث گذاشته باشن و گرنه تا سال دیگه درست بخونی و کار بکنی به جای نمی رسی. این فخرآور قصه ما مجبور شد برای فرار از فقر٬ ارزش ها و اخلاقیات رو زیر پا بزاره و به هر شکلی هم که شده خودش رو بکشه بالا.هیچ راهی وجود نداشت جز فعالیت سیاسی و چندتا تبعید شده پولدار در خارج و این بهترین راه بود. در واقع فخرآور فعال سیاسی نیست بلکه یک جاه طلب پول دوست هست.هنوز فکر می کنه کسانی که در انقلاب ۵۷ شرکت کردن از روی شکم سیری بوده و هر جا می رسه به چپی ها و غیره ...ناسزا می گه.دلم براش می سوزه چون اگر بچه پولداری بود الان به جای اینکه تو صدای آمریکا نشسته باشه در آپارتمانش در زعفرانیه در حال عشق بازی با دوست دخترش بود.
از جمله عادت های بد فخرآور این هست که همه رو پلی برای رسیدن به آرزوهای خودش می کنه.ادعای دوستی با همه رو داره تا حدی که همه اون رو پس زدن و گفتن که رابطه ی ما فقط یک رابطه ی انسانی بوده و هیچ کس پیدا نشده که بگه من با آقای فخرآور کار سیاسی می کردیم.مثلا باطبی یا محمدی. که این موضوع برمیگرده به مشکلات فکری و عصبی فخرآور.....من رو ببخشید که با این ادبیات نوشتم چون خسته هستم .
مقاله ی جالب رشید اسماعیلی برای فخرآور..{ + }